Προσωπική Έκφραση

Πάλι το μυαλό μου έμεινε ξάγρυπνο απόψε και άρχισε να αλητεύει σε γνώριμους δρόμους. Βάδισε στο δρόμο του πρώτου φιλιού που ήταν γλυκό σαν πετιμέζι, προχώρησε στο δρόμο που μας πρωτοβρήκε το φως της αυγής αγκαλιά στην αγαπημένη μας αμμουδιά  μα και στο δρόμο του “για πάντα μαζί”.Αυτός ο δρόμος ήταν ο πιο μακρύς. Είχε μια μυρωδιά από αγιόκλημα, ήταν γεμάτος έρωτα, αγάπη, χαρές, επιτυχίες, βαθιά συναισθήματα, δώρα ανεκτίμητα που φώλιαζαν στην ψυχή μας και την έκαναν να φτερουγίζει.Μερικές φορές όμως περνούσε μέσα από δυσκολίες και στενοχώριες, συναντήσαμε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, μα πάντα βγαίναμε νικητές. ... διαβάστε περισσότερα

 Με αυτό το αξεπέραστο και διαχρονικό τραγούδι του αξέχαστου Μίκη Θεοδωράκη,  θέλησα να ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση.Και μια που βρισκόμαστε ακόμα στην άνοιξη, είπα να ψάξω (μέχρι να έχω έμπνευση για κάτι δικό μου)για ποιήματα που έχουν γράψει μεγάλοι μας ποιητές.Σίγουρα τα ξέρετε, αλλά καλά είναι να τα θυμόμαστε πότε πότε.   «Τα πιο καλά χαρτιά τα ‘χω φυλάγμένα για μιαν Άνοιξη που δεν λέει να ‘ρθει» (από το Άξιον Εστί). Ο νομπελίστας μας βλέπει την άνοιξη ως ένα ιδανικό, μια ... διαβάστε περισσότερα

Έφθασε δυστυχώς και αυτή η μέρα που έπρεπε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε πως οι δυνάμεις και των δυο μας δεν επαρκούν να φροντίζουμε το κτήμα μας που στην κυριολεξία το φιάξαμε από το 0. Η μόνη μας στεναχώρια εδώ και λίγους μήνες είναι ο αγαπημένος μας Κανέλλος που τον εμπιστευόμαστε πια στην κόρη μας Ιωάννα και τον καλό μας γείτονα που καθημερινά τον ταΐζει με τις τροφές που προμηθεύουμε. Πολλή δύσκολη απόφαση φίλοι μου , αυτό το κτήμα ήταν ... διαβάστε περισσότερα

Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου.Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και ... διαβάστε περισσότερα

Καλημέρα σας φίλοι μου!Σήμερα η ανάρτηση είναι βαθιά προσωπική.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σκαρώνω ιστορίες. Η πρώτη μου ξεκάθαρη ανάμνηση είναι στο δημοτικό, όπου ο δάσκαλος μας είχε βάλει έκθεση με θέμα "Παραμυθοσαλάτα". Έχω κρατήσει ακόμα αυτούσιο το σχόλιο του στην 7σέλιδη εργασία που του παρέδωσα: "Συγχαρητήρια για την όμορφη πλοκή του παραμυθιού σου, αλλά και την υπομονή σου να γράψεις ένα τόσο μεγάλο παραμύθι!" Και θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου!Έκτοτε, απλά γράφω. Όποτε έχω έμπνευση, χωρίς πρόγραμμα, ... διαβάστε περισσότερα

" Ο Χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ!"πηγήΕδώ και καιρό έχει έρθει ο χειμώνας  και στο χωριό. Τα παιδιά,  περίμεναν  με λαχτάρα πότε θα χιονίσει. Κάθε πρωί που ξυπνούσαν κοίταζαν από τα παράθυρά τους πότε θα έπεφτε το πρώτο χιόνι. Μόλις το αντίκριζαν κατάλευκο, έτρεχαν στην πλατεία χαρούμενα να παίξουν χιονοπόλεμο και να φτιάξουν τον χιονάνθρωπο τους.Έτσι έγινε για μια ακόμη φορά, όταν η παρέα των παιδιών ξεχύθηκε και άρχισε τον χιονοπόλεμο και τα παιχνίδια επάνω στο χιόνι. Τι γέλια, τι χαχανητά ... διαβάστε περισσότερα

Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια... Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση και νιώθω πραγματικά ... διαβάστε περισσότερα

Το κείμενο είναι βασισμένο στο δρώμενο Μία Ιδέα, Μια Έμπνευση, του φίλου Γιάννη Πιταροκοίλη. Η βασική ιδέα του διηγήματος είναι η εξής:Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:"Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες."Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της ... διαβάστε περισσότερα

Given timewhere will you be when I’m sixty-four?Wherever you aregone or wasting awaygive me your answer, send me a postcard, drop me a line. It was your birthday, yesterday.You were in my dream (I think last night)driving circles around meand said ”sleep now,one day I’ll tell you how my life has been”whiledreaming of places that I’ve seenI could follow the pathsI could read the signsMost of the time. “But there’s no place in this world where you’ll belong ... διαβάστε περισσότερα

Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, ... διαβάστε περισσότερα

Είκοσι χρόνια εδώ. Σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία είκοσι χρόνια εδώ. Μα πώς γίνεται; Μα δεν έχεις ζωή; Έχω. Αυτήν. Που αλληλεπιδρά διαρκώς με την εξωψηφιακή. Μα δεν έχεις δουλειά; Έχω. Αυτήν. Μα δεν θες κάτι άλλο; Πάντα θες και κάτι άλλο. Είσαι νεκρός όταν παύεις να θες οτιδήποτε άλλο. Αλλά κάτι άλλο πάντα σε σχέση με αυτό. Το να γράφω. Να ζω, να σκέφτομαι, να νιώθω, να χαίρομαι, να θυμώνω, να απελπίζομαι, να ελπίζω, να πιστεύω, να αμφιβάλλω και ... διαβάστε περισσότερα