- Αποχαιρετάμε το κτήμα…9
Έφθασε δυστυχώς και αυτή η μέρα που έπρεπε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε πως οι δυνάμεις και των δυο μας δεν επαρκούν να φροντίζουμε το κτήμα μας που στην κυριολεξία το φιάξαμε από το 0. Η μόνη μας στεναχώρια εδώ και λίγους μήνες είναι ο αγαπημένος μας Κανέλλος που τον εμπιστευόμαστε πια στην κόρη μας Ιωάννα και τον καλό μας γείτονα που καθημερινά τον ταΐζει με τις τροφές που προμηθεύουμε. Πολλή δύσκολη απόφαση φίλοι μου , αυτό το κτήμα ήταν ... διαβάστε περισσότερα - ΔΥΟ ΣΕ ΈΝΑ…Στα “ξυπνήματα (8)
Σήμερα που γιορτάζουν του κόσμου οι μάνες, ένα πολύ μικρό μου αφιέρωμα!ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΆ!Μέσα στα μάτια της είναι ο κόσμος.Μέσα στα χέρια της είναι η στοργή.Μέσ την καρδιά της είναι η αγάπη, μες το κορμί της είναι η ζωή! ΤΟ...ΟΝΕΙΡΟΓια πολιτείες άγνωστες ξεκίνησε να πάει.Παιζωγελούσε η άνοιξη, μες την καρδιά του Μάη.Την θασσόπορτα ανοίγει να κινήσει,της φαντασίας το ταξίδι ν αρχινήσει.Χίλια χαμόγελα τριγύρω σκορπισμένα,γλάροι πετούν με τα φτερά τους ανοιγμένα.Γαλαζοπράσινα τα κύματα χορεύουν,βράχους για φίλημα κι ακρογιαλιέςγυρεύουν.Κι είδε νησιά στης θάλασσας την αγκαλιά ριγμένα,στου δειλινού ... διαβάστε περισσότερα - Όταν σταματάει ο χρόνος
Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου.Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και ... διαβάστε περισσότερα - ΝΤΟΜΙΝΟ
Καλημέρα σας φίλοι μου!Σήμερα η ανάρτηση είναι βαθιά προσωπική.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σκαρώνω ιστορίες. Η πρώτη μου ξεκάθαρη ανάμνηση είναι στο δημοτικό, όπου ο δάσκαλος μας είχε βάλει έκθεση με θέμα "Παραμυθοσαλάτα". Έχω κρατήσει ακόμα αυτούσιο το σχόλιο του στην 7σέλιδη εργασία που του παρέδωσα: "Συγχαρητήρια για την όμορφη πλοκή του παραμυθιού σου, αλλά και την υπομονή σου να γράψεις ένα τόσο μεγάλο παραμύθι!" Και θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου!Έκτοτε, απλά γράφω. Όποτε έχω έμπνευση, χωρίς πρόγραμμα, ... διαβάστε περισσότερα - ΕΝΑ ΥΠΈΡΟΧΟ ΚΕΊΜΕΝΟ. ΣΤΑ…Χειμωνιάτικα αποτυπώματα “4”
Μοναξιά δεν υπάρχει...Δεν τις χορταίνεις εύκολα τις μικρές χειμωνιάτικες λιακάδες. Τα πρωινά που προοιωνίζουν αλκυονίδες ημέρες, τις ώρες που ξυπνούν τα πλάσματα του κόσμου και αντικρίζουν τον ήλιο.Ούτε τον ασθενικό πλάγιο φωτισμό μπορείς να χορτάσεις, εκείνον που μεγεθύνει τις σκιές των πραγμάτων και αναδεύει τα σύμπαντα για να απλώσει παντού τις πιο γλυκές αποχρώσεις.Ψευδαίστηση; Α, όχι! Απλώς ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο πιο φωτεινό και πιο μεγάλο, ίσως και λίγο ψεύτικο, σαν να έχει μόλις από σελίδα παραμυθιού ... διαβάστε περισσότερα - ΧΑΪΚΟΥ #4 – συμμετοχή
1.Λευκό φόρεμαπεταμένο στο χώμα.Στραπάτσο ζωής.Πνοή ελπίδαςαπελευθερώθηκεαπό αγκάθια.2.Εκατόφυλλοτριαντάφυλλο σκορπά τα πέταλά τουΑλήτης βοριάςφύσηξε και κούρσεψε την ομορφιά τουΤο πρώτο ζευγάρι ΧΑΪΚΟΥ είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "4ο ΧΑΪΚΟΥ" που διοργανώνει η Μαρία στο blog της Το Κείμενο. Έχει μεταφορική σημασία, ενώ το δεύτερο ζευγάρι είναι αναφορά στο τριαντάφυλλο κυριολεκτικά.Η υπέροχη φωτογραφία είναι δική της και απ' αυτήν έπρεπε να αντλήσουμε την έμπνευσή μας. ... διαβάστε περισσότερα - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!
Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια... Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση και νιώθω πραγματικά ... διαβάστε περισσότερα - ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕ -ΜΕΡΟΣ Δ
Το κείμενο είναι βασισμένο στο δρώμενο Μία Ιδέα, Μια Έμπνευση, του φίλου Γιάννη Πιταροκοίλη. Η βασική ιδέα του διηγήματος είναι η εξής:Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:"Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες."Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της ... διαβάστε περισσότερα - Iούνιος (κάποιος)
Given timewhere will you be when I’m sixty-four?Wherever you aregone or wasting awaygive me your answer, send me a postcard, drop me a line. It was your birthday, yesterday.You were in my dream (I think last night)driving circles around meand said ”sleep now,one day I’ll tell you how my life has been”whiledreaming of places that I’ve seenI could follow the pathsI could read the signsMost of the time. “But there’s no place in this world where you’ll belong ... διαβάστε περισσότερα - "Νεκρή πόλη" του John Killian
Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, ... διαβάστε περισσότερα - Είκοσι χρόνια
Είκοσι χρόνια εδώ. Σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία είκοσι χρόνια εδώ. Μα πώς γίνεται; Μα δεν έχεις ζωή; Έχω. Αυτήν. Που αλληλεπιδρά διαρκώς με την εξωψηφιακή. Μα δεν έχεις δουλειά; Έχω. Αυτήν. Μα δεν θες κάτι άλλο; Πάντα θες και κάτι άλλο. Είσαι νεκρός όταν παύεις να θες οτιδήποτε άλλο. Αλλά κάτι άλλο πάντα σε σχέση με αυτό. Το να γράφω. Να ζω, να σκέφτομαι, να νιώθω, να χαίρομαι, να θυμώνω, να απελπίζομαι, να ελπίζω, να πιστεύω, να αμφιβάλλω και ... διαβάστε περισσότερα - Να πάρει ευχή… μεγάλωσα περισσότερο!
Έτσι ακριβώς φίλοι μου έχει το θέμα... έγινα ...2024...1952...κάντε την αφαίρεση! Δεν μπορώ να το πολυχωνέψω όχι γιατί φοβάμαι τα χρόνια αλλά γιατί μέσα μου είμαι εκείνη η νέα γυναίκα που ανακάλυψε τα μπλοκ και έφτιαξε δειλά το δικό της,. 2007... αισθάνομαι προϊστορική πια στο χώρο και λιγάκι παράταιρη. Εκείνη που μόλις ανοίγει το.. μάτι το πρωί έχει κάνει κι όλας λίστα με τις εργασίες της ημέρας. Μετά.. ψάχνω το βοήθημα για να σηκωθώ , παίρνω το πρώτο χάπι και.. ... διαβάστε περισσότερα