- Για γέλια και για κλάματα
Με το άνοιγμα του φακέλου η Ευτέρπη ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ούτε που κατάλαβε πως πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στο δυαράκι της.-Αναστάσηηη, έβαλε τις φωνές όταν μπήκε στο διαμέρισμα πριν σωριαστεί στον καναπέ. Του Αναστάση του κόπηκαν τα πόδια σαν είδε την Ευτέρπη έξαλλη.-Ό,τι και να σου είπαν, είναι ψέματα... Της τα πρόλαβε η κουτσομπόλα η Φρόσω , σκέφτηκε. Τον είχε δει τις προάλλες αγκαλιά με την κυρά-Μαρία, όταν την παρηγορούσε για το ατύχημα του άντρα της. -Τι ψέματα μου λες χριστιανέ μου, ... διαβάστε περισσότερα - ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΆΝΟΙΞΗ ΜΕ ΧΑΙΚΟΎ στα… ” ξυπνήματα” (10)
Φέτος η Άνοιξη φίλοι μου δεν νομίζω ότι καταδέχτηκε να μας χτυπήσει την πόρτα για να μας χαμογελάσει. Ισα που μας άγγιξε λίγο, μας έκλεισε το μάτι και που την είδατε! Μια να παίζει με τα σύννεφα, μια να τρέχει μες την βροχή, τρεις μήνες τώρα, μας περιπαίζει. Και εμείς να την καρτεράμε να φανεί.Μας χαρίζει δυο τρεις μέρες και μετά σαν να έχει πεισμώσει μαζί μας, μας τις παίρνει πίσω. Μπα σε καλό της!Σε λίγες μέρες θα φύγει, αλλά μήπως ήρθε ... διαβάστε περισσότερα - Αποχαιρετάμε το κτήμα…9
Έφθασε δυστυχώς και αυτή η μέρα που έπρεπε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε πως οι δυνάμεις και των δυο μας δεν επαρκούν να φροντίζουμε το κτήμα μας που στην κυριολεξία το φιάξαμε από το 0. Η μόνη μας στεναχώρια εδώ και λίγους μήνες είναι ο αγαπημένος μας Κανέλλος που τον εμπιστευόμαστε πια στην κόρη μας Ιωάννα και τον καλό μας γείτονα που καθημερινά τον ταΐζει με τις τροφές που προμηθεύουμε. Πολλή δύσκολη απόφαση φίλοι μου , αυτό το κτήμα ήταν ... διαβάστε περισσότερα - Όταν σταματάει ο χρόνος
Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου.Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και ... διαβάστε περισσότερα - ΝΤΟΜΙΝΟ
Καλημέρα σας φίλοι μου!Σήμερα η ανάρτηση είναι βαθιά προσωπική.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σκαρώνω ιστορίες. Η πρώτη μου ξεκάθαρη ανάμνηση είναι στο δημοτικό, όπου ο δάσκαλος μας είχε βάλει έκθεση με θέμα "Παραμυθοσαλάτα". Έχω κρατήσει ακόμα αυτούσιο το σχόλιο του στην 7σέλιδη εργασία που του παρέδωσα: "Συγχαρητήρια για την όμορφη πλοκή του παραμυθιού σου, αλλά και την υπομονή σου να γράψεις ένα τόσο μεγάλο παραμύθι!" Και θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου!Έκτοτε, απλά γράφω. Όποτε έχω έμπνευση, χωρίς πρόγραμμα, ... διαβάστε περισσότερα - ΟΙ… ΣΥΝΝΕΦΙΈΣ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ …”Χειμωνιάτικα αποτυπώματα” 6
Όσο και να λες πως έχεις δει όλα τα χρώματα του χειμωνιάτικου ουρανού, δεν υπάρχει περίπτωση να τα έχεις δεις όλα!Νομίζεις ότι πήρε φωτιά το σπίτι...Και όμως είναι σύννεφα!Το κόκκινο διεκδικεί τον χώρο του...Ποιος είπε ότι η χειμωνιάτικη παλέτα έχει μόνο γκρίζο χρώμα;Από το βαθύ πορτοκαλί, πάμε στο κίτρινο...ο χειμωνιάτικος νοτιάς παίζει τα δικά του παιχνίδια με τα σύννεφα...Εκεί που εκτοξεύονται τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα...Και δημιουργούν οριζόντιες γραμμές,πάνω από την θάλασσα...Που ξεκινούν και συνεχίζουν να χωρίζουν τον ουρανό στα δύο...κατεβαίνοντας σαν ... διαβάστε περισσότερα - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!
Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια... Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση και νιώθω πραγματικά ... διαβάστε περισσότερα - ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕ -ΜΕΡΟΣ Δ
Το κείμενο είναι βασισμένο στο δρώμενο Μία Ιδέα, Μια Έμπνευση, του φίλου Γιάννη Πιταροκοίλη. Η βασική ιδέα του διηγήματος είναι η εξής:Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:"Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες."Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της ... διαβάστε περισσότερα - Iούνιος (κάποιος)
Given timewhere will you be when I’m sixty-four?Wherever you aregone or wasting awaygive me your answer, send me a postcard, drop me a line. It was your birthday, yesterday.You were in my dream (I think last night)driving circles around meand said ”sleep now,one day I’ll tell you how my life has been”whiledreaming of places that I’ve seenI could follow the pathsI could read the signsMost of the time. “But there’s no place in this world where you’ll belong ... διαβάστε περισσότερα - "Νεκρή πόλη" του John Killian
Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, ... διαβάστε περισσότερα - Είκοσι χρόνια
Είκοσι χρόνια εδώ. Σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία είκοσι χρόνια εδώ. Μα πώς γίνεται; Μα δεν έχεις ζωή; Έχω. Αυτήν. Που αλληλεπιδρά διαρκώς με την εξωψηφιακή. Μα δεν έχεις δουλειά; Έχω. Αυτήν. Μα δεν θες κάτι άλλο; Πάντα θες και κάτι άλλο. Είσαι νεκρός όταν παύεις να θες οτιδήποτε άλλο. Αλλά κάτι άλλο πάντα σε σχέση με αυτό. Το να γράφω. Να ζω, να σκέφτομαι, να νιώθω, να χαίρομαι, να θυμώνω, να απελπίζομαι, να ελπίζω, να πιστεύω, να αμφιβάλλω και ... διαβάστε περισσότερα - Ο Φλεγόμενος κρύσταλλος (Μια ιδέα- μια έμπνευση #3)
“Φτάνει στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει χρόνος”Τούτο το μήνυμα είχε έρθει στο κινητό του Λεωνίδα πριν από μία εβδομάδα. Μόλις το διάβασε μια ταραχή τον κατέκλεισε γιατί ήξερε σε τι αναφερόταν και ποιος του το έστελνε.Αμέσως είχε πληκτρολoγήσει στο κινητό του το νούμερο της Αθηνάς.-Τι κάνεις κορίτσι μου; Καιρό έχουμε να τα πούμε.-Στην υγεία μου καλά είμαι, αλλά όπως καταλαβαίνεις κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Ο καιρός έφτασε. Εγώ πήρα την άδειά μου και βρίσκομαι ήδη στο ... διαβάστε περισσότερα